آمدی و رودخانه های صداقت، از رد قدم هایت جاری شدند . 
نگاهت، نور می پاشید، پنجره های بی شمار را . 
آسمان، چرخی زد و آبی چشمانت را خیره ماند. تو، یازدهمین ستاره منظومه عشقی. 
کلامت، دل های کویری و جاهل را باران هدایت بود و لب های متبرکت، نور را زمزمه می کرد. 
روشنایی اندیشه ات را هیچ خورشیدی تفسیر نمی تواند. 
تو آمدی و کوچه های مدینه را باران شکوفه پوشاند؛ آمدی و آیینه ها، به پابوسی ات، آب های جهان را به انعکاس برخاستند. آمدی، تو یازدهمین چراغ پر فروغ ولایت باشی. 
آمدی، تا امانت را به دست آخرین حجت بسپاری.
زمین عدالت را دستان با کفایتت به بار نشاند. 
حضورت، برکت افشان سفره های مهرورزی و راستی بود .


ای چراغ یازدهم نور الهی، روشن شدنتان بر ما مبارک