اَلمُؤمِنُ دَأبُهُ زِهادَتُهُ وَ هَمُّهُ دِیانَتُهُ وَ عِزُّهُ قناعَتُهُ وَ جِدُّهُ لِآخِرَتِهِ ، قَد کَثُرَت حَسَناتُهُ وَ عَلَت دَرَجاتُهُ

مومن دأب و روش و خو و عادتش یک عادت اینطوری است که زاهدانه است و همّ وغمّ او دینش است. و عزّت را در قناعت می­بیند و کوشش بیرونی­ اش برای آخرتش است . حسناتش که زیاد شد او درجاتش بالا می رود.

 (غرر الحکم ص 90 حدیث 1542)